Story

ในภาษาปกาเกอะญอ มีคำสองคำที่รวมกันแล้วบอกทุกอย่าง — “หละกา” คือชื่อของพืชที่ขึ้นตามไหล่ดอย และ “โจ” คือยอด รวมกันเป็น ดอยของต้นหละกา ชื่อที่เรียบง่ายจนแทบไม่บอกอะไร แต่พอได้เดินเข้าไปจริง ก็เข้าใจว่าทำไมคนที่นั่นไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรมากกว่านี้

บ้านห้วยไม้หก

ห่างจากตัวอำเภออมก๋อยออกไปราว 72 กิโลเมตร ตามทางหลวงหมายเลข 1099 ที่ลัดเลาะขึ้นลงตามสันเขา มีหมู่บ้านเล็กๆ ชื่อ บ้านห้วยไม้หก ตั้งอยู่ในตำบลม่อนจอง ชาวบ้านที่นี่ส่วนใหญ่เป็นชาวปกาเกอะญอ ที่ใช้ชีวิตอยู่กับผืนป่าผืนนี้มาหลายชั่วคน ปลูกข้าวกินเอง เดินป่าเหมือนเดินในสวนหลังบ้าน และรู้จักทุกต้นไม้ ทุกสายน้ำในพื้นที่นี้ดีกว่าใคร

“ผืนป่าสุดแสนธรรมดาในสายตาชาวบ้าน กลับเป็นของมีค่าหายากสำหรับวิถีคนเมือง”

สำหรับพวกเขา ป่าไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยว แต่เป็นทั้งป่าต้นน้ำที่หล่อเลี้ยงชีวิต แหล่งหากิน เส้นทางสัญจร และที่ยึดเหนี่ยวจิตใจมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ

เส้นทางที่ยังไม่มีชื่อ

ดอยหละกาโจเป็นเส้นทางที่เกิดจากความร่วมมือของหลายฝ่าย ทั้ง พ่อหลวงแม็ค ผู้ใหญ่บ้านที่เชื่อว่าป่าของชุมชนควรเปิดให้คนภายนอกเข้ามาสัมผัสได้อย่างมีความรับผิดชอบ ร่วมกับ Thailand Outdoor, มูลนิธิสืบนาคะเสถียร และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอมก๋อย

ระยะทาง 12 กิโลเมตร ผ่านป่าดิบเขาที่ยังคงความบริสุทธิ์ อากาศเย็นและชื้น เส้นทางเริ่มด้วยลำธารน้ำใสขนาบข้าง ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านร่มรื่น ก่อนค่อยๆ ไต่ขึ้นสู่ระดับความสูงเกิน 900 เมตร ที่ซึ่งกุหลาบพันปีสีแดงสดเริ่มโผล่ให้เห็นตามทาง

ณ ยอดดอย

บนสันดอย คุณจะได้เห็นสิ่งที่ไม่มีในภาพโปสการ์ดของม่อนจอง — ผาหัวสิงห์ ในมุมที่ไม่มีใครเคยถ่าย กำแพงหินสีทองที่ยืนตระหง่านตรงหน้า ขณะที่ดอยม่อนจองซึ่งคุณเคยขึ้นไปยืนอยู่นั้น กลายเป็นส่วนหนึ่งของภาพกว้างที่อยู่เบื้องล่าง

“ถ้าเคยไปม่อนจอง คุณต้องมาหละกาโจ เพราะจะได้เห็นม่อนจองทั้งดอยรวมถึงผาหัวสิงห์ที่เป็นเหมือนกำแพงภูเขาสีทองอยู่ตรงหน้า”

ทำไม LAKAJO

เราเชื่อว่าการเปิดเส้นทางสักเส้นมีความเสี่ยงเสมอ เสี่ยงที่ธรรมชาติจะถูกทำลาย เสี่ยงที่ความเงียบสงบจะหายไป แต่ถ้าไม่เปิด ชุมชนที่ดูแลป่ามาตลอดก็ไม่มีทางได้รับอะไรกลับมา และคนนอกก็ไม่มีโอกาสได้สัมผัสธรรมชาติเพื่อที่จะเข้าใจและรักมันอย่างแท้จริง

LAKAJO จึงไม่ใช่แค่ชื่อดอย แต่เป็นวิธีคิดเกี่ยวกับการเดินป่าที่ต้องเริ่มจากความเคารพ ต่อป่า ต่อชุมชน และต่อตัวเอง